Dag acht: De laatste in de woestijn...

Zondag 24 oktober 2010

Vandaag rijden we, via twee oases, door de woestijn terug naar Sebha (250 km).

Vandaag helaas al weer de laatste dag in de woestijn! Na een korte nacht weer vroeg uit de veren. Even opgefrist, een toiletplekje gezocht, spullen ingepakt en naar het ontbijt. Degene die 's nachts ook wakker was, was nu niet wakker te krijgen. Hij lag nog in z'n tentje en om kwart voor acht werd hij uiteindelijk wakker gemaakt door een van de andere chauffeurs. We zouden tenslotte om acht uur vertrekken.

SuperEls kwam nog even mijn heuveltje oprennen, om te kijken of ze me even kon helpen. Ze is zo fit omdat ze thuis altijd, als ze haar hondje uitlaat, eerst een flink stuk met het beestje moet rennen, zodat ie niet meteen gaat kakken op een plek waar dat niet mag!!! Vandaar dat ze zo soepel omhoog vloog!!!

Na het ontbijt ving ik nog op dat er 's nachts wolven rond onze kampeerplek zouden hebben gelopen? Ik heb er niets van gezien, terwijl ik de halve nacht wakker heb gelegen. Of was het niet helemaal serieus?? In elk geval was er wel een vos tussen alle tentjes en slaapzakken door gewandeld. Die was afgekomen op de kippenbotjes die voor hem waren achtergelaten. Wat een mazzel!! Overigens waren de sporen van dit beestje heel anders als die die ik op de tweede kampeerplek heb gefotografeerd!

Vandaag zouden we eerst nog twee oases bezoeken (Mahfouz en Gabroun, het kan trouwens goed zijn dat ik de namen van alle drie de oases door elkaar heb gegooid, ik kan moeilijk achterhalen welke nu hoe heet), een waar we ook konden zwemmen en daarna moesten we toch echt weer terug naar Sebha, naar het vliegveld, terug naar Tripoli. Eigenlijk zou de weg terug vooral over asfalt gaan, maar speciaal voor ons was besloten dat ook de terugweg door de woestijn gereden zou worden, joehoe!!! De chauffeurs vonden ons aardig!

Bij de eerste oase, Mahfouz, zijn we zo'n half uurtje gestopt. We hebben even rond gekeken, natuurlijk wat foto's gemaakt, van de oase maar ook van het wrak van de weg (woestijn), een uitgebrande auto die onderaan een zandheuvel lag (ongelukje?) en je kon er natuurlijk ook weer een hoop kopen!! Ik heb als eerste een soort sleutelhanger gekocht, verzilverd volgens mij, een mooi figuur, hangt nu aan mijn tas. Verder hadden ze ook kleine vosjes van klei (of kamelenpoep? Ze stonken nogal). Saskia wilde er ook een paar en nog meer mensen, dus met z'n allen hebben we de prijs nog wat omlaag gekregen. Ik had in eerste instantie twee witachtige vosjes uitgezocht, maar de meneer ging niet akkoord met de prijs en toen werd alles teruggezet. Toen we uiteindelijk toch een prijs overeen waren gekomen, kreeg ik twee vosjes, maar ik had later pas door dat dat hele andere vosjes waren! Nou ja, deze zijn ook leuk!

Daarna zijn we weer verder gereden, door de woestijn. Nog even gestopt, foto's van de chauffeurs gemaakt (niet van allemaal, de keukenchauffeur was er niet bij, die reed nog rond en nou ja, ik heb gefilmd) en tegen het middaguur kwamen we aan bij de tweede oase, Um Gabroun. Hier kun je ook zwemmen, hoewel, het water is hier erg zout zodat je vooral kunt drijven in plaats van zwemmen, ongeveer zoals in de Dode Zee. Ik had er eigenlijk niet zo'n zin in, had m'n halve bikini al uitgetrokken, maar toen we daar bij het water stonden leek het toch wel lekker, dus ben ik maar in bikinibroekje en (mijn laatste schone!) t-shirt gaan zwemmen. Maar eigenlijk vond ik het niet zo lekker, het is erg ongemakkelijk, je kunt niet zwemmen en hangt maar een beetje, het water bijt in alle wondjes en na een tijdje had ik ook nog water in mijn oog, dus toen ben ik eruit gegaan. Een groot succes!!

Daarna goed afgespoeld, kleren aangetrokken en toen ben ik met Els eerst eens even lekker een colaatje gaan drinken. Daar zaten ook nog wat Fransen, die waren met de motor. Kunnen trouwens best dezelfde zijn als die we de vorige dag bij de oase tegenkwamen, zoveel Fransen zullen er niet op een motor door de Libische woestijn crossen! Na het verfrissende drankje ben ik met Els een stukje gaan lopen. We kwamen Johan en Inge tegen, die waren niet gaan zwemmen, in plaats daarvan heeft Johan mooie foto's gemaakt. Hij heeft ook nog even naar m'n arm gekeken (zou hij nog steeds doen), maar die was verrassend soepel vond hij, viel helemaal niet tegen! Hij vertelde ook nog dat er bomen stonden waar trossen dadels aanhingen, leuk voor de foto en toen zijn Els en ik weer verder gelopen, en hebben we inderdaad de dadeltrossen gefotografeerd (en meer nog natuurlijk).

Om één uur: lunch!!! Lekker gegeten en na de lunch was het dan toch tijd om (alvast, want we waren natuurlijk nog niet op de plaats van bestemming) afscheid te nemen van onze chauffeurs en natuurlijk ook van de kok. Iedere chauffeur werd door een iemand uit zijn auto vol lof toegesproken, behalve de keukenchauffeur en de kok, die kregen een speechje van Saskia, waarna natuurlijk, niet onbelangrijk, de fooi werd uitgereikt! We hadden vantevoren al afgesproken dat we wat meer zouden geven als gebruikelijk, omdat we zo tevreden waren over ze! Hopelijk waren ze er blij mee.
Overigens vertelde chef wel dat wij de eerste groep ooit waren die na het eten meehielp de spullen op te ruimen (ik niet hoor, dat waren anderen, haha). Dat kan ik me haast niet voorstellen, maar Ahmed vertelde dat er groepen bij zijn die zelfs helemaal niets met de chauffeurs te maken willen hebben en ze zelfs liever niet in de buurt willen hebben 's avonds. Nou ja!! Wij niet hoor!

Voordat we vertrokken zijn we (Els, Inge en ik en misschien ook nog wel anderen) nog uitgebreid op de foto gezet door en met een aantal van de drivers. Ik vond het eigenlijk wel erg jammer dat dit nu de laatste dag was met ze, iedereen kwam eindelijk een beetje los. Had nog een paar dagen langer moeten duren, ook al omdat ik het zo enorm mooi vond in de woestijn!!!
Johan en Inge hadden van thuis een paar kadootjes meegenomen voor de chauffeur, Delfts Blauwe klompjes voor aan zijn spiegel. Hij vond het wat ongemakkelijk toen het werd gegeven, maar volgens mij vond ie het toch wel leuk, want later hingen ze aan z'n spiegel. Onze agent (die trouwens Abdu heette en 23 jaar was) vond ze ook wel leuk, dus hij kreeg er ook!

Na al het gefotografeer, kado's uitdelen en nog wat getoiletteer zijn we weer vertrokken (niet nadat we eerst onze natte, inmiddels drogere kleren en bikini's en dergelijke van de lijn hadden gehaald, bijna vergeten, gelukkig dacht Saskia er nog aan!).

Weer door de woestijn gescheurd, onderweg tijdens een stop hebben we stiekem nog even gelachen om onze agent, die op z'n knieën (dat was wel slim) tegen de wind in zat te piesen, tot we uiteindelijk ineens, vanuit het niets een weg opreden en toen waren we in Sebha. We zijn gestopt bij een... ik weet niet precies wat het was. Je kon er zitten en wat drinken halen en er was een soort dierentuin. Eerst hebben we (Els en ik) nog even afscheid genomen van onze keukenkarchauffeur (zoenen, joehoe!!!) en van de kok en daarna zijn we, achter de rest aan, de beesten gaan bekijken.

Als eerste waren er volières met onder andere één grasparkietje (!), wat valkparkieten en zebravinken (volgens Ahmed heten ze in Libië ook iets met zebra). Verderop nog wat kooien met verschillende dieren, onder andere woestijnvosjes (of Fennecvos, die tussen onze tentjes door hebben gerend), struisvogels, een uil, een wolf, roofvogels en een soort knaagdieren (klipdassen) die het erg fijn vonden om door Inge gekrabbeld te worden en die allemaal gek genoeg op het zelfde plekje een kale plek hadden! Maar het was erg warm en na ons dierentuinbezoek zijn we bij de rest onder een afdakje gaan zitten met een glaasje drinken, wachten tot we naar het vliegveld konden.

Na een drankje en een slaapaanval vertrokken we uiteindelijk naar het vliegveld. Bij het vliegveld hebben we afscheid genomen van de andere chauffeurs en Els ook van onze agent, met drie dikke zoenen! Ik zeg: Els, hij vliegt gewoon met ons mee terug! Els: pffff...hihihi...hahahaha!!! Hij kon er ook wel om lachen. Els was trouwens niet de enige die al afscheid van hem nam, hoor.

Voor het boarden, hebben we met z'n allen in de wachtruimte gezeten (eerst nog in de rij gestaan voor het inchecken, maar dat is uiteindelijk gelukt), onder het genot van chips (chili-lemon natuurlijk) en een drankje. Uiteindelijk mochten we naar binnen.

Door de controle, ik had een klein schaartje (voor pleisters), die was ik vergeten uit mijn tas te halen maar ik mocht gewoon door, maar anderen moesten hun zakmessen ed. inleveren. Maar volgens mij heeft Ahmed geregeld dat ze ze na de vlucht weer terug zouden krijgen, maar dat weet ik nu eigenlijk niet helemaal zeker.

Het was erg druk in de wachtruimte en we zaten al weer een tijd te wachten, toen er beweging in kwam. Allemaal overend en in de rij! Toen hebben we dus nog een uur in de rij voor de deur gestaan. Ik zag wel al dat er buiten allerlei tassen stonden en het bleek de bedoeling dat je je eigen tas aanwees, als je dan eindelijk door de deur mocht, zodat die in het vliegtuig geladen kon worden. Daarna mocht je pas verder. Gelukkig heb ik een opvallende tas (hemelsblauw), dus ik vond em snel, wees em aan, moest em bijna nog zelf op de kar gooien, maar een meneer was zo vriendelijk om het voor me te doen (een andere niet!) en kon nog net de bus naar het vliegtuig in springen, voordat de deuren dicht gingen!

Deze vlucht zat ik tussen Els en Janneke. Janneke zat te lezen (De Eenzaamheid van de Priemgetallen) en Els heb ik nog wat dingetjes uitgelegd over haar mp4 speler (ze heeft dezelfde als ik alleen in het Spaans), zoals hoe je een andere achtergrond in kunt stellen en daarna zijn we allebei lekker onze muziek gaan luisteren, dus een relaxte vlucht! Na de vlucht op de koffers gewacht, naar de bus gelopen en op weg naar het hotel.

Ondertussen hadden we nog niets gegeten en het was al weer ruim avond. In Tripoli zijn we bij een of ander tentje gestopt om te eten. Ik had een soort pizza (een plat pita-achtig brood met kaas) en ze hadden hummus, dus dat heb ik ook maar eens besteld met wat brood erbij. En een vruchtensapje, wat nogal lang duurde, maar daarom niet minder lekker was.

Na deze maaltijd zijn we naar het hotel gegaan (hetzelfde hotel als aan het begin van de vakantie) en ik wilde meteen naar bed. Ik wilde bijslapen. Onderweg in de bus heb ik nog even met Janneke overlegd, zij had besloten dat ze de volgende dag niet mee zou gaan naar Sabratha, ze wilde uitslapen, en aangezien ik de afgelopen nachten erg weinig had geslapen, ging ik daar ook even over nadenken. Maar uiteindelijk heb ik toch maar besloten om wel mee te gaan, hoe vaak kom je daar nu nog?
Onderweg werd door Ahmed verteld wat we de volgende avond voor het diner zouden gaan doen. We zouden dus naar een visrestaurant gaan en voor Barbara (hij wist zowaar mijn naam, hij vond het zelf ook nogal bijzonder) werd vegetarisch eten geregeld!

In het hotel deelde ik deze keer een kamer met Ingrid. Ik was al naar boven gegaan, zij ging nog even internetten en toen zij op de deur klopte sliep ik al. Maar gelukkig niet zo diep dat ik het niet hoorde!
Eindelijk een nachtje goed geslapen!!!